یا اباالصالح المهدی ادرکنی

 

حجاب چهره جان می​شود غبار تنم             چنین قفس نه سزای چومن خوش الحانیست عیان نشد که چرا آمدم کجا رفتم              چگونه طوف کنم در فضای عالم قدس            اگر ز خون دلم بوی شوق می​آید               طراز پیرهن زرکشم مبین چون شمع           بیا و هستی حافظ ز پیش او بردار

خوشا دمی که از آن چهره پرده برفکنم       روم به گلشن رضوان که مرغ آن چمنم        دریغ و درد که غافل ز کار خویشتنم          که در سراچه ترکیب تخته بند تنم         عجب مدار که همدرد نافه ختنم          که سوزهاست نهانی درون پیرهنم         که با وجود تو کس نشنود ز من که منم